:::ลูกชิ้นหมี's World:::

จุนซู ถ้านายไม่เปิดฉันจะพังประตูเข้าไปนะ ได้ยินมั้ย !

อย่านะ ! ได้โปรดเถอะจองยุนโฮ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะมองหน้านาย ไม่อยากแม้แต่จะสบตาคู่เล็ก ๆ ที่ฉันชอบมากของนาย ตอนนี้สภาพของฉันมันทุเรศมาก ฉันไม่อยากให้นายเห็นตาที่มันบอบช้ำของฉัน ไม่อยากจริงๆ..

จุนซ.

พอเถอะยุนโฮ จุนซูไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แจจุงที่ได้ยินเสียงทุบประตูของยุนโฮตรงเข้ามาห้ามไว้ เพราะตัวเขาเองนั่นแหละที่รู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับจุนซู

นายรู้ใช่มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านี่น่ะ

ตอบฉันมาสิคิมแจจุง . โธ่โว้ย !!! กำปั้นหนักๆ ของยุนโฮเลือกที่จะไประบายอารมณ์กับกำแพงห้องแทนที่จะทนรอคำตอบจากปากเรียวที่ยังคงเงียบอยู่

ทำไมนายจะต้องอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยล่ะยุน

ฉันไม่รู้ แต่ฉันทนเห็นจุนซูเป็นแบบนี้โดยที่ฉันไม่รู้อะไรเลยไม่ได้ นายเข้าใจใช่มั้ย ?

ถ้าจุนซูพร้อมเค้าคงจะบอกนายเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น

บนดาดฟ้า

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

พี่ยุนโฮ..มือพี่อ่ะ ชางมินละสายตาจากกระทะข้าวผัดที่เพิ่งฉกมาจากห้องครัว แล้วหันไปสนใจกำปั้นที่ชุ่มเลือดของยุนโฮแทน

ม่ะไม่มีอะไรหรอก อย่าสนใจเลย ร่างสูงพยายามบ่ายเบี่ยง เอาตัวบังไว้

ไม่เป็นไรที่ไหนเล่า ลงไปข้างล่างกันเถอะเดี๋ยวผมจะทำแผลให้เอง

ระหว่างที่ชางมินกับยุนโฮเดินลงมาจากดาดฟ้า ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่จุนซูกำลังถูกวงแขนเล็ก ๆ ของแจจุงกอดแน่นแล้วถูกดึงตัวออกไปสงบติอารมณ์ที่ระเบียงห้อง ดวงตาที่ฉายแววกลัว ยังคงมีน้ำตาไหลออกมาให้เห็น

ชางมินเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลจากด้านในของตู้เสื้อผ้าแล้วเดินกลับเข้ามาหายุนโฮที่นั่งรออยู่บนโซฟาในห้องรับแขกก่อนหน้านี้ได้ไม่นาน

พี่ชอบพี่จุนซูใช่มั้ยล่ะ คำถามที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินโพล่งออกมาจากปากของเจ้าน้องเล็กตัวแสบ เหมือนหัวใจของยุนโฮจะถูกบีบด้วยคำพูดที่ไม่จริงจังอะไรนักของชางมิน ร่างกายรู้สึกสั่นกลัวจนสังเกตเห็นได้

ถ้าพี่ไม่ชอบแล้วทำไมต้องเป็นเดือดเป็นร้อนเวลาที่พี่จุนซูถูกแกล้งทุกครั้งเลยล่ะ ชางมินยิงคำถามข้อใหม่แบบไม่ให้ยุนโฮได้ตั้งตัวอีกครั้ง คราวนี่ถึงกับอึ้งไปเลย มันก็จริงอยู่..เวลาทุกคนในวงรุมหัวแกล้งจุนซูทีไร เขาคนนึงแหละที่มักจะทนไม่ได้ ก็ลองนึกถึงหน้าปลาโลมาจะร้องไห้ดูสิ มันน่าสงสารจะตาย

นาย.นายจะบ้ารึไงชางมิน ที่นายพูดถึงน่ะมันผู้ชายนะเว่ย

ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ที่แม่ยายจอมซ่ากับตาแก่หน้าอ่อนยังลงเอยกันได้เลย รักอยู่นอกกรอบของเหตุผลน่ะ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอ ชางมินหมายถึงคิมฮีชอลหนุ่มหน้าหวานกับปาร์คจองซูหัวหน้าวงสุดหล่อแห่งวงซูเปอร์จูเนียร์

เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่เด็ดขาด ชางมินทำหน้าตาเหมือนมีเลศนัย ยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนี้มันต้องรู้อะไรดีๆ มากกว่าที่เรารู้แน่ๆ

ยุนโฮอ่ะ !!! เสียงแหลมเล็กของจุนซูดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นแล้วสังเกตเห็นเลือดที่อาบอยู่ทั่วมือของร่างสูง

ฉันจะทำแผลให้นะ ว่าพลางผลักชางมินที่นั่งอยู่ข้างๆ จนกระเด็นลงมานั่งกองอยู่ข้างล่าง

เออใช่เซ่ พอตัวจริงมาน้องก็น้องเหอะ กลายเป็นหมาหัวเน่าจนได้ เชิญสวีตกันให้พอใจเลย

จุนซูหยิบสำลีขึ้นมาซับเลือดที่ยังไม่แห้งดีแล้วทายาให้อย่างเบามือ

ซี้ด ~ ~

อ้าาา.!!! เจ็บเหรอ ? ขอโทษนะ ลมเบาๆ กำลังผ่านปากเล็กเรียว หวังว่าจะให้คนป่วยจอมดื้อหายเจ็บบ้าง ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเรื่องบ้า ๆ เมื่อกี้.เรื่องของเขากับปาร์คยูชอน

ไม่หรอก มือนายเบาอย่างกับลูกแมวแน่ะ แค่แสบๆ น่ะ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างพอใจกับอาการลุกลี้ลุกลนของโลมาน้อย ไม่สบ ายทีไรก็ได้เจ้าตัวเล็กนี่แหละที่คอยดูแลเขาตลอดไม่ยอมห่าง น่ารักจริง ๆ เลย..น่ารัก?! เขาคิดแบบนี้กับคิมจุนซูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?!? อาจจะไม่ใช่ก็ได้ คิดมากไปเองเพราะความผูกพันอาจจะไม่ใช่ความรัก แต่ว่าในความรักมันก็ยังมีความผูกพันแฝงตัวอยู่ด้วยนี่นา อ๊ากกกก !! ไม่ๆๆความผูกพันที่เรามีให้มันอาจจะแค่ทำให้เราเข้าใจผิดคิดว่านี่คือความรักก็ได้

ขอบใจนะ จุนซูเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตาจริงจังคู่นั้น อุณหภูมิบนใบหน้าเพิ่มขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ หูเล็กเรื่อด้วยสี ขอบใจนะ ถึงมันจะเป็นคำสั้นๆ ไม่ค่อยซึ้งใจตามประสาคนไม่มีความโรแมนติคในหัวใจอย่างหัวหน้าวงจอมบื้อ แต่มันฟังแล้วรู้สึกดีจริง ๆ

ก็ยุนโฮเป็นแบบนี้เพราะฉันไม่ยอมเปิดประตูห้องน้ำนี่นา น้ำเสียงของจุนซูเริ่มสั่นจนคนตัวใหญ่สังเกตได้

มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะจุนซู

ไม่ใช่ได้ไงล่ะ ถ้าฉันเปิดประตูนายก็คงจะไม่เอากำปั้นไร้ความคิดของนายไปชนกับกำแพงแบบนั้นหรอก ฮือๆ

มือใหญ่ของยุนโฮดึงแขนโลมาร่างเล็กให้ลอยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของเขา พร้อมกับยกมือขึ้นลูบปอยผมนิ่มของคนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเสื้อสีน้ำเงินที่ยุนโฮใส่อยู่มีรอยน้ำตาเป็นวงกว้าง

อย่าร้องไห้สิจุนซู นั่นมันจะทำให้ฉันใจไม่ดีนะ

ฮึกฉันกลัวยุน ฉันกลัวมาก

นายไม่ผิดนะจุนซู ฉันไม่ตีนายหรอก อย่าร้องน้าาา โอ๋ ~ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนไปลูบเบาๆ ที่หลังของจุนซูเป็นเชิงปลอบ พร้อมกับกระชับวงกอดแน่นขึ้นอีก กอดแน่นแน่นซะจนจุนซูเองก็ตกใจ

ไม่อ่ะไม่ใช่นายที่กำลังทำให้ฉันกลัว ฮือ ๆ ๆ กรรม สิจองยุนโฮ ยิ่งปลอบมากขึ้นเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าจะร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่ เขาไม่เคยเห็นจุนซูร้องไห้แบบจะเป็นจะตายขนาดนี้เลย แสดงว่ามันต้องเป็นเรื่องใหญ่มาก..มากเกินกว่าที่จุนซูจะทนรับมันไว้คนเดียวแน่ๆ ไม่อย่างงั้นคงไม่มานั่งร้องไห้กับเขาหรอก ใครทำอะไรนายกันแน่นะคิมจุนซู รีบบอกมาสิก่อนที่ฉันจะบ้าตายเพราะเสียงร้องของนาย .!!

ใครกันน้า ? ใครมันบังอาจมาแกล้งนายอีก บอกฉันมาสิ ชางมินใช่มั้ย? ชางมินขโมยตุ๊กตาหมีขาวตัวที่ฉันซื้อให้ไปซ่อนอีกแล้วเหรอ? รอเดี๋ยวนะ ถ้าจุนซูหยุดร้องไห้เมื่อไหร่ ต่อให้มันหลบอยู่ข้างหลังแจจุงฉันก็จะยีหัวมันให้ได้ พยายามปรับน้ำเสียงให้มันน่ารักขึ้น เผื่อว่าจุนซูจะอารมณ์ขึ้นมาได้บ้าง

ไม่ใช่อ่ะ คนตัวเล็กตอบแบบน้ำเสียงอ่อยๆ เหมือนเริ่มจะหมดแรงจากการร้องไห้

แล้วใครล่ะ? บอกมาสิจะไปจัดการให้

..

จุนซู ??

ZZzz zz ดวงตาคมเข้มจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับคาอกของเขาอย่างเอ็นดู เขาไม่สามารถละสายตาออกจากภาพตรงหน้าได้แม้แต่วินาทีเดียว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร คำถามข้อนี้คงจะมีแต่เจ้าตัวเองเท่านั้นที่จะตอบได้ .หลับง่ายเหมือนเด็กไม่มีผิด

อือ ~ ~ ~ อุ่นจังเลย เสียงบ่นพึมพำเล็ดลอดออกมาจากปากบาง คงละเมออีกแล้วล่ะสิ

ถ้าอุ่นก็จะให้นอนแบบนี้แหละ ร่างสูงกระชับแขนกอดจุนซูแน่นกว่าเดิม รู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองก็เริ่มจะหนักตามจุนซูขึ้นทุกที จนไม่สามารถต้านทานความง่วงเอาไว้ได้ หัวเริ่มเอนไปพิงโซฟา หลับไปทั้งอย่างนั้นแหละ .. หลับไปทั้ง ๆ ที่ยังกอดตุ๊กตามีชีวิตของเขาเอาไว้แน่น

ยุนโฮจะรู้มั้ยนะว่าอ้อมกอดแบบนี้แหละ

..

.

.

มันทั้งรู้สึกปลอดภัย

..

และอุ่นที่สุดแล้วสำหรับปลาโลมาอย่างเขา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ชอบมานั่งที่นี้บ่อย ๆ ทำไมไม่บอกให้ผู้จัดการสร้างห้องใหม่บนนี้ให้เลยล่ะ เสียงทุ้มต่ำของผู้มาเยือนทำให้คนที่มานั่งดูหนังสือก่อนหน้านี้ถึงกับสะดุ้ง รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นที่ประจำของเขา ไม่ค่อยชอบให้ใครขึ้นมานั่งด้วยซักเท่าไหร่เพราะเลือกที่จะชอบปลดปล่อยอารมณ์เหงา ๆ คนเดียวซะมากกว่า

ถ้าทำได้ก็คงทำไปนานแล้วล่ะ ชางมินตอกกลับอย่างอารมณ์เลีย อุตส่าห์หลบขึ้นมาข้างบนเพื่อให้พี่ๆ เขาปรับความเข้าใจกันแท้ๆ แต่ก็ยังไม่วายตามขึ้นมาอีกตั้งหนึ่ง

หนังสือน่ะอ่านอยู่ได้ไม่เบื่อบ้างรึไงนะ นิ้วเรียวออกแรงเขี่ยหนังสือที่อยู่ตรงหน้าชางมินจนรั่วออกจากมือ

พี่ยูชอน ! อย่ากวนได้มั้ย ลงไปข้างล่างเลยไป

ไปนั่งรถเล่นกันมะชางมิน วันนี้มันเหงา ๆ ชอบกล ยูชอนเขย่าแขนแน่นๆ ซะหลายทีจนเจ้าตัวรำคาญ

ไปคนเดียวสิผมจะอ่านหนังสือ ใกล้สอบแล้วด้วย ไปกับพี่แจจุงหรือไม่งั้นพี่จุนซูก็ได้อ่ะ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ผม รำคาญ!!

เออะ. ขอโทษนะ ฉันแค่อยากให้นายออกไปพักผ่อนบ้างก็เท่านั้นเอง กรรม ใช้น้ำเสียงงอนนิดๆ ทำหูลู่หางตกเรียกคะแนนสงสารอีกแล้วรึไง พูดแบบนี้ทีไรใจอ่อนทุกทีเลยให้ตายเถอะ ..!!

ไม่ใช่แบบนั้นนะ ก็มันจำเป็นจริงๆ อ่ะ

ก็รู้เรื่องเมื่อเช้าดี นายเองก็รู้ว่าตอนนี้ทุกคนโกรธฉันหมดเลย ยกเว้นนายกับไอ้บ้านั่น แต่นายคงไม่อยากให้ฉันไปนั่งรถเล่นกับคู่อริหรอกใช่มั้ย

เอ่อเอาไว้วันอื่นเถอะ วันนี้พี่ยูชอนก็นอนนับดาวไปก่อนแล้วกัน

นายรู้มั้ยว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน เวลาที่เห็นคนที่ตัวเองรักทำท่าทางรังเกียจเราน่ะ. มันเจ็บมากเลยนะเจ็บที่เห็นสายตาของเค้าที่แสดงออกถึงความรังเกียจ เหมือนกับว่าเราเป็นตัวอะไรซักอย่างที่เค้าไม่ต้องการอย่างนั้นแหละ

บางทีมันก็แค่อยู่ใกล้กันมากเกินไป ใกล้ซะจนกลายเป็นคนที่ถูกลืม ดวงตากลมโตหันไปมองคนที่นอนแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วก็เอนตัวลงตามไปบ้าง

นอนไปเถอะถ้าพี่หลับผมจะปลุกพี่เอง

สายลมอ่อนที่พัดมาสัมผัสตัวบ่งบอกได้เป็นอย่างดีถึงสภาพอากาศของฤดูใบไม้ผลิในยามกลางคืน ร่างสูงห่อตัวด้วยความหนาว นอนนับดาวเพลินๆ แต่รู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาอีกรอบ มองไปข้างตัวชางมินตอนนี้ถูกกองหนังสือกลืนเข้าไปซะแล้ว

ไหนบอกว่าถ้าหลับแล้วจะปลุกไง ทำไมหลับซะเองล่ะเนี่ย ถ้าฉันไม่ตื่นขึ้นมามีหวังเป็นหวัดทั้งคู่จนไปอัดรายการวันพรุ่งนี้ไม่ไหวกันพอดี นิ้วเรียวเตรียมที่จะเอื้อมไปตบหัวชางมินแต่ก็ต้องชะงัก ยังไม่อยากปลุก. อยากให้นอนมากกว่านี้อีกซักหน่อย

คงเหนื่อยมากสินะ ไหนจะทำงานไหนจะต้องเรียนอีก ไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าทำไมไม่เลือกซักอย่างแบบเขาที่ดรอปเรียนเอาไว้ก่อน คงไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจละมั้ง ก็เป็นครูทั้งคู่นี่

ขอบตาที่คล้ำคงจะมาจากการที่ขยันท่องหนังสือจนดึกจนดื่นทุกวัน บ่อยครั้งที่เขาเห็นชางมินแอบงีบหลับบนเวทีหรือไม่ก็ช่วงก่อนขึ้นเวที แม้แต่เวลาสั้นๆ บนรถเขาก็ไม่เคยปล่อยให้มันหลุดรอดไปได้ .ไม่รู้จริง ๆ ว่าไอ้เด็กอัจฉริยะนี่มันคิดอะไรอยู่กันแน่ จะไปสอบเข้าฮาร์วาร์ดรึไง