:::ลูกชิ้นหมี's World:::

ฮี่ๆ เรียนจบแล้ว แต่ก็ยังไม่มีที่เรียนอยู่ดี ไอ้ที่สอบได้แต่ก็ดันไม่อยากอยู่

ไอ้ที่เพิ่งตกสัมภาษณ์ก็ดันเป็นที่ๆอยากอยู่มากๆ ไม่เป็นไร ไม่เข็ดหรอก ไปสู้ใหม่แอดมิชชัน

เมื่อวานเพิ่งปัจฉิมนิเทศเสร็จไป แล้วก็กลายเป็นอิสระโดยปริยาย

เค้าบอกว่าพอจบแล้วมันจะรู้สึกเหงาที่ไม่ได้เจอเพื่อน

แต่สำหรับเราแล้ว ...พอเดินพ้นประตูโรงเรียนมา มันกลับไม่รู้สึกแบบนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

อาจจะมีบางเรื่องที่น่าจดจำ แต่มันก็มีหลายเรื่องที่ไม่น่าจดจำเช่นกัน

ตอนแรกมีเพื่อน 15 คน แต่อตนนี้เหลือแค่ 5 คนที่ยังคงเป็นเพื่อนแท้

เรื่องดีๆก็จะเก็บเอาไว้ในความทรงจำ

ส่วนเรื่องไม่ดีที่มันผ่านมาแล้วก็ขอให้มันผ่านไปเป็นประสบการณ์

ตอนนี้จะไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ใครจะไม่ชอบหรือว่าจะเกลียดเราก็จะไม่สนใจอีกแล้ว

เพราะเราถือว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดมันได้จบลงไปตั้งแต่เดินลงมาจากหอประชุมแห่งนั้น

ต่อไปจะยืนหยัดด้วยตัวเอง เรียนจบ ม.ปลายแล้วก็ควรจะโตขึ้นซักที

ถึงแม้ว่าอายุจริงๆมันยังไม่สมควรจะจบก็เถอะ แต่ในเมื่อเรียนก่อน จบก่อน ก็น่าจะมีความรับผิดชอบมากกว่าคนอื่นในรุ่นเดียวกัน

ไม่เคยคาดหวังอะไรกับตัวเองมากนัก เพราะรู้ว่าคาดหวังไปมันก็ไม่เคยได้อะไรกลับคืนมา

บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองนิสัยไม่ได้เหมือนกัน เอาแต่ใจบ้าง งอแงบ้าง มันก็ธรรมดาของคนที่อายุน้อยที่สุดในห้อง

แต่ก็ยังดีที่เพื่อนยังรับได้ ขอบคุณนะ ปัท เต๊นท์ ใหม่ บลู เกด ปิม ที่ทำให้รู้ซึ้งถึงคำว่ามิตรภาพ ถ้าแกได้อ่านขอบคุณจริงๆ

แล้วก็ขอบคุณใครบางคนที่ทำให้รู้ว่าบางทีโลกก็ไม่ได้มีแต่คนที่เราไว้ใจได้

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพจอมปลอม จบกันซักที

ขอบคุณพี่ชายที่เจ๋งที่สุดในโลก เค้าก็เพิ่งรู้เหมือนกันแหละว่าแกเป็นพี่ที่ดีที่สุดในโลก

ขอบคุณที่ดูแลเด็กบ้าๆบอๆจนถึงทุกวันนี้ จนจบ ม.ปลาย ถึงแม้ว่าจะกัดกันบ้างก็ตาม

ขอบคุณนะ