:::ลูกชิ้นหมี's World:::

Title : [SF] Last, First kiss
State : Part 3
Couple : Yoonho + Junsoo
Author : yunho_prince
Rate : G
Author’s Talk : วิ้งๆๆๆ ตอนแรกก็ว่าจะอัพตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน แต่ว่าMAXNET มันเข้าinvisionplus ไม่ได้อ่ะเลยไม่ได้อัพ ตอนหน้าเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะ ขอบคุณที่ตามอ่านกันค่ะ






แสงแดดที่แอบลอดผ่านผ้าม่านที่ประตูกระจกบานใหญ่ข้างเตียงเข้ามา ทำให้ร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ในผ้านวมสีครีมนุ่มผืนหนาต้องขยับหนี แต่คงจะกลิ้งไปข้างๆได้ไม่มากนักเพราะกลัวว่าจะไปเบียดคนตัวใหญ่ที่ซุกตัวอยู่ในผ้าผืนเดียวกัน



“………………………” หายไปไหน?




มือเล็กเริ่มแปะป่ายไปยีงพื้นที่ว่างข้างตัว แปลกจริง ปกติถึงแม้ว่าจะเป็นคนตื่นก่อนแต่ทุกทีก็จะรอให้เขาตื่นขึ้นมาก่อนแล้วถึงจะออกจากห้องพร้อมกันไม่ใช่เหรอ? ช่างมันเหอะ


หัวกลมเริ่มมุดงุดๆเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง





ป๊าบ!




“อ๊าาาาาาาาาาาา~ ก้นผม” เจ้าลูกชิ้นดิ้นขลุกขลักอยู่ในผ้าห่มทันทีที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายฟาดเข้าให้


“ถ้ามันแดงเป็นรอยขึ้นมาจะทำยังไงเล่า!” ยังงอแงไม่เลิก


“งั้นขอดูหน่อยสิ” ริมปากหยักยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่มือหนาจะคว้าผ้านวมเลิกออกแล้วแกล้งทำเป็นจับๆที่ขอบกางเกงของจุนซู


“ทะลึ่ง!”

หมอนใบใหญ่ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของคนตัวเล็กลอยมาปะทะใบหน้าหล่อที่ยิ้มรอรับอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่จะเผ่นแน่บออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้ร่างสูงนั่งขำเงียบๆกับนิสัยเด็กๆของคนร่วมห้อง


.

.

.

“อาบน้ำสิเดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก”

มือใหญ่เอื้อมมาขยี้หัวกลมๆของจุนซูที่นั่งละเลียดซีเรียลถ้วยโตตรงหน้า พร้อมกับจิ๊ปากเหมือนจะรำคาญ ทั้งๆที่อยากรู้ว่าทำไมถึงชอบขยี้หัวของเขาเล่นนักแต่ก็ไม่เคยถาม ไม่ใช่รำคาญ แต่ออกจากชอบด้วยซ้ำไป



“วันนี้เลยเหรอ?” จะอ้อนเอาอะไรอีกล่ะ

ร่างสูงลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้อีกข้างก็ใช้นิ้วม้วนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของคนข้างหน้าเล่นพร้อมกับเบิกตาเป็นเชิงถาม


“ผมยังไม่อยากไปนี่ครับ”ยังอยากอยู่กับคุณยุนโฮทั้งวัน


“อย่าดื้อสิ” จะให้บอกได้ยังไงว่าเขาเรียกตัวฉันกลับไปแล้ว แล้วจะให้ฉันทิ้งนายไว้ที่บ้านคนเดียวได้ยังไง ถ้าเกิดนายหนีฉันไปล่ะฉันไม่แย่หรอกเหรอจุนซู?





“เอางี้นะ เลิกเรียนแล้วจะรีบไปรับแล้วพาไปหาอะไรอร่อยๆกิน” งัดไม้ตายขึ้นมาใช้อีกจนได้


“สัญญาแล้วนะ” คนตัวเล็ฏโผขึ้นไปนั่งบนตักยุนโฮแล้วกอดแน่น อยากจะหอมซักฟอดเป็นของแถม แต่ใบหน้าเล็กกลับหันหลบก่อน



ผมอาจพร้อมที่จะรักคุณแล้วก็ได้นะ.........คุณยุนโฮ............

.

...............................................
.

................................

...........

....

นายจะได้ยินเสียงหัวใจแสนจะน่าอายของฉันที่มันเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นายเข้าใกล้ฉันมั้ย........คิมจุนซู?..........
.

.


ชีวิตใหม่........โรงเรียนใหม่.......และต้องหาเพื่อนใหม่.....ผมล่ะเกลียดการหาเพื่อนที่สุดเลย เพราะความที่ผมสนิทกับคนยากผมก็เลชอบทำตัวนิ่งๆจนคนอื่นคิดว่าผมหยิ่ง การเดินเข้าไปหน้าชั้นพร้อมกับแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก จากนั้นก็หาที่นั่ง...ผมหวังแค่จะมีใครซักคนชวนผมไปนั่งด้วย



“นั่งข้างผมก็ได้ครับอาจารย์”

เด็กหนุ่มหน้าตาเรียนร้อยภายใต้กรอบแว่นสีน้ำเงินเข้ม กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนเช่นเดียวกับผมเข้ากันได้ดีกับใบหน้าที่เป็นมิตรของเขาจริงๆ ผมเดินตรงไปที่เก้าอี้ติดน้าต่างตัวที่สามถัดจากที่เข้านั่งมาทางซ้ายมือพร้อมกับยิ้มตอบเขาที่อุตส่าห์ส่งยิ้มกว้างมาให้


“ฉันชื่อชางมินนะ..........ชิมชางมิน ยินดีที่ได้รู้จัก” ผมพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย เอาเถอะอย่างน้อยนายก็มีเพื่อนแล้วล่ะคิมจุนซู


.

.

.

ทำไมนะ? ทำไมผมถึงอยากให้มันถึงเวลาที่โรงเรียนเลิกเร็วๆทั้งที่เมื่อก่อนชอบขลุกอยู่กับคดีบ้าบออะไรก็ไม่รู้.....อยากไปรับเขาเร็วๆ.....อยากเห็นรอยยิ้มที่น่ารักของคนๆนั้น.......อยากเจอเขาเร็วๆ ตื่นเต้นจัง

.

.

“อ๊ะ!!” มือเล็กบีบลงแน่นที่หน้าอก ชุดเครื่องแบบในมือยับยู่ ความเจ็บปวดมันแปลบเข้ามาจนใบหน้าของจุนซูซีด ริมฝีปากบางเริ่มสั่นริกเพราะคนตัวเล็กกัดฟันเอาไว้ เหงื่อเม็ดใหญ่เริ่มผุดพรายขึ้นตามใบหน้า ..........เจ็บไปหมด
ไม่นึกว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองเลยด้วยซ้ำไป


“จุนซู” มือใหญ่ของเพื่อนใหม่ถูกวางลงบนบ่าของร่างเล็ก สีหน้าที่เคร่งเครียดแสดงออกถึงความเป็นห่วงได้เป็นอย่างดี

“ไม่เป็นไรหรอก” คนอย่างชิมชางมินไม่ได้โง่พอที่จะเชื่อหรอกนะ ก็ริมฝีปากบางของคนตรงหน้าน่ะมันฝืนยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“นายกลับบ้านไหวมั้ยเดี๋ยวฉันจะไปส่ง”

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมีคนมารับน่ะ” มือหนากุมมือเล็กแล้วบีบแน่น ความห่วงใยถูกส่งผ่านโดยที่ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ

“มีอะไรบอกกันได้นะ”


“จุนซู” เสียงบิดมอเตอร์ไซค์สีดำมันวาวคันกับเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้ร สายตาที่ดูแข็งกร้าวกำลังจับจ้องอยู่ตรงมือของจุนซู ทำให้เด็กหนุ่มข้างๆชักมือเก็บทันที

“เพื่อนใหม่ของผมน่ะฮะ..........กลับบ้านก่อนนะชางมิน”



“คุณยุนโฮ”

“หืม?”

“ลืมที่สัญญาไว้กับผมเมื่อเช้าแล้วเหรอ?”

“ไม่ลืมหรอก” ใบหน้าเล็กซุกอยู่กลางหลังพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่เลื่อนมาจากทางข้างหลังเพื่อกอดเอวของยุนโฮแน่น กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์แบบนี้.........กลิ่นที่เขาคุ้นเคยอยู่ทุกๆคืน........ อ้อมกอดอุ่นๆที่ได้รับอยู่ทุกวัน...... ความรัก.......ความอบอุ่น.........ความเอาใจใส่........เสียงหัวใจที่ดังอย่างสม่ำเสมอของคนตรงหน้า อยากให้มันเป็นของคิมจุนซูคนนี้คนเดียว


ยิ่งจุนซูทำตัวออดอ้อนมากขึ้นเท่าไหร่ ........หัวใจที่เคยเป็นน้ำแข็งมันก็กลับถูกหลอมละลายมากขึ้นเท่านั้น สารภาพตามตรงว่าที่เห็นจุนซูนั่งอยู่กับไอ้เด็กบ้านั่นแล้วมันน่าโมโหชะมัด มีสิทธิอะไรมาแตะต้องจุนซูของฉัน คนๆนั้นต้องเป็นของฉันคนเดียว โว๊ย!! แล้วจะโมโหทำไมวะ หงุดหงิดชะมัด


“เอาชากับเค้กส้มครับ....นายล่ะ?”

“ไอศกรีทอร่อยๆท่าจะดี ฮะฮ่า” บริกรสาวรับออเดอร์แล้วเดินหายเข้าหลังร้านไป ดวงตาคมคู่เล็กเอาแต่จับจ้องใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา

“ทำไม? หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?” หลังมือใหญ่เคลื่อนไปทาบที่หน้าผากมนแทนคำตอบ

“ตัวอุ่นๆ?”

“อะไร?”

“ส่งไอศกรีมมาทำไม?”

“แล้วไง?” รั้นอีกจนได้

“แลกกัน”ยุนโฮพูดจบแทบจะพอดีกับตอนที่บริกรคนเดิมเดินมาเสิร์ฟอาหารให้ ชายหนุ่มเลื่อนเค้กส้มหน้ากินไปแทนที่ไอศกรีมตรงหน้าจุนซูก่อนที่จะตักไอศกรีมเข้าหากเป็นการจอง

“ขอนมอุ่นๆทีนึงด้วยครับ” คนตัวเล็ฏตีลมซะแก้มป่องก่อนที่จะค้อนขวับให้วงโต

“ดื้อนักเดี๋ยวก็ตีซะเลยนิ” เอาคืนที่นายทำฉันหงุดหงิด......คิมจุนซู

.

.

คุณยุนโฮ.....คุณจะรุ้บ้างมั้ยว่าความรู้สึกของผมในตอนนี้มันเป็นยังไง?....มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาเจอหน้าคุณ....ทุกครั้งที่คุณยิ้มให้...ทุกสิ่งที่คุณทำให้กับผม....ผมรู้สึกเหมือนกับว่าคุณคือองครักษ์ของผม นี่ผมเข้าข้างตัวเองมากเกินไปรึเปล่า? นึกขอบคุณโชคชะตาของตัวเองจริงๆที่ทำให้ผมล้มลงอยุ่ที่หน้าบ้านของคุณไม่ใช่บ้านของคนอื่น ไม่อย่างนั้นผมคงจะกลายเป็นคนใช้ไปแล้วก็ได้

หึๆ....คุณเป็นตำรวจ แต่ความรู้สึกของผมในตอนนี้ราวกับวั่วเองเป็นนักโทษ...นักโทษที่ถูกพันธนาการด้วยความหวังดีของคุณ .....แน่นอนว่าผมอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด...แต่อย่างน้อยผมก็แน่ใจว่า...ผมกำลังเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก


***********************************

ปัง!

เขม่าควันสีเพวยพุ่งอกจากปลายกระบิกปืนสีดำเลื่อม พร้อมกับร่างของผู้เป็นพี่ชายที่ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาข้างๆสองร่างของพ่อและแม่ที่เลือดอาบท่วมไม่ต่างกันนอนจับมือกันอยู่


เขา....คิมจุนซู เด็กผู้ชายที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนและเปิดประตูเข้ามาพบกับความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต พ่อ.....แม่.....พี่ชายถูกยิงลงไปต่อหน้าต่อตา และเป้าหมายต่อไปของปีศาจสีดำกระบอกนั้นก็คือ....เขา


“พอแล้ว ฉันว่าจะเก็บมันเอาไว้ทรมานเล่นซักคน ดูพ่อแม่แกสิคงจะรักกันมากสินะ หึ”



มันทรมานจริงๆกับการต้องทนอยู่โดยปราศจากคนที่รัก

และมันทรมานยิ่งกว่าที่เรารู้ว่า...

คนที่ชุบเลี้ยงเรา....ไม่สิ มันก็แค่ต้องการที่จะทรมานให้เราอยู่เหมือนตายทั้งเป็น

คืนคนที่เอาคนรักของเราไป

หลายครั้งที่ผมร้องไห้เพราะคิดถึงครอบครัว ถ้าพวกมันรู้มันก็จะทำร้ายผม

ทึ้งหัวผมชนกับกำแพงบ้าง ตบตีราวกับจะฆ่าผมให้ตายคามือ

แต่ทุกครั้งก็จะหยุดด้วยคำว่า ‘เก็บมันไว้ทรมานนานๆ’

พวกมันเป็นปีศาจในร่างมนุษย์ชัดๆ

ผมเคยหวังว่าอาการแน่นหน้าอกเนื่องจากโรคประจำตัวตั้งแต่เด็กและต้องได้รับยาอย่างต่อเนื่องมันคงจะเอาชีวิตของผมไปอยู่กับครอบครัวได้ในที่สุด

แต่ร่างกายของผมมันกลับทนมากกว่าที่คิด

ภาพเหล่านั้นมันยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของผม

............ทรมานเหลือเกิน


********************************************

“แม่......แม่......แม่ครับ” เด็กหนุ่มในอ้อมกอดกำลังร้องไห้เหมือนกับคนไร้สติ วงแขนที่โอบรอบตัวกระชับแน่นเข้าไปอีก อุณหภูมิที่ค่อนข้างสูงของคนที่อยู่ตรงหน้าอกกว้างทำให้เขาร้อนใจอีกเป็นเท่าตัว......จะทำยังไง?

ผ้าขนหนูผืนขาวที่ชุบน้ำหมาดๆถูกวางทาบไว้ที่หน้าผากมน ปอยผมน้ำตาลที่ไล้อยู่ข้างแก้มชุ่มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าคนตัวโตที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นข้างๆแสดงอาการเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดบัง อุณหภูมิร่างกายของคนตัวเล็กสูงขึ้นกว่าเดิม อยากจะปลุกให้ลุกขึ้นมากินยาแต่จุนซูกลับไม่ได้สติ สิ่งเดียวที่พอจะคิดได้ในตอนนี้ก็คือ......ป้อนให้เอง

ร่างสูงจับคนที่นอนซมให้นอนบนตัก จับยาเม็ดกลมใส่เข้าปากแล้วประกบปากอิ่มเข้ากับริมฝีปากกลีบกุหลาบที่ร้อนระอุ น้ำที่อมไว้ในปากเมื่อครู่ถูกปล่อยเข้าปากของอีกฝ่ายตามที่ตั้งใจเอาไว้ แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว....หากแต่ร่างกายมันไม่ยอมหยุดแค่นี้....ริมฝีปากของคนข้างบนกลับบดเบียดเข้าไปอีกจนได้ยินเสียงครางเบาๆของร่างเล็กในลำคอ

พอได้แล้ว.......จองยุนโฮ......หยุดเถอะ

ร่างสูงจำใจต้องผละออกเพราะกลัวว่ามันจะถลำลึกลงไปมากกว่านี้ กลีบปากสีหวานเมื่อครู่ถูกแทนด้วยสีแดงช้ำ รสชาติหอมหวานยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น....อยากจะลองชิมใหม่อีกซักครั้งแต่คงจะต้องห้ามตัวเองเอาไว้ ก่อนที่จะฟุบลงข้างๆคนสวยที่นอนอยู่บนเตียง ทำผิดแล้วไม่กล้าสู้หน้า


ฝันดีนะจุนซู


-------------- TBC -------------