:::ลูกชิ้นหมี's World:::

Title : [SF] Last, First kiss
State : Part 2
Couple : Yoonho + Junsoo
Author : yunho_prince
Rate : G
Author’s Talk : แค่อยากจะเอาความเครียดออกจากบลอค เคยเอาลงไร่แล้วเช่นเคยค่ะแต่ยังไม่ได้ลงบลอค เดี๋ยวบลอคจะเสียใจ






อืม...เอาไงดี แน่นอนล่ะว่าตอนนี้ผมกำลังว่างมาก มากซะด้วย แต่ผมจะทำยังไงกับไอ้เจ้าตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ข้างๆผมดีล่ะ เขายังเด็กอยู่แล้วก็น่าจะมีอนาคตที่ไกลกว่านี้ ผมอยากจะส่งเสียให้เขาเรียนต่อแทนที่จะมานั่งๆนอนๆอยู่กับบ้านแบบนี้


“จุนซูนายอยู่บ้านทั้งวันนายไม่เบื่อบ้างรึไง”


“ก็เบื่อแต่ถ้าไม่ให้ผมอยู่บ้านคุณยุนโฮแล้วจะให้ผมไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ” เด็กชายตีลมเสียจนแก้มป่องก่อนที่จะหันหลังให้


“ฉันหมายถึงอยากเรียนมั้ย แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าคุณยุนโฮซักทีเถอะ”

“ไม่ได้หรอกครับ คุณ...ยุน...โฮ” จุนซูเน้นหนักลงไปที่ชื่อของเขาอีกครั้ง เด็กบ้าอะไรน่าจับตีก้นชะมัด

“ไปเที่ยวกันมั้ย?” ได้ผลทันตา เด็กดื้อที่เมื่อครู่หันหลังให้เขาดูจะมีอาการเริงร่าผิดปรกติ รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นที่มุมปากเล็กให้คนตัวโตชื่นใจเล่นๆ ก่อนที่จะโถมเข้าใส่ร่างสูงทั้งตัวพร้อมกับกอดเขาแน่น


“คุณยุนโฮใจดีที่สุดเลย ผมรักคุณยุนโฮจัง!!” เพราะแรงที่จุนซูทิ้งลงมาทั้งตัวจึงทำให้คนทั้งคู่ลงไปนอนกลิ้งกับพื้นโดยปริยาย กลิ่นจางๆ จากร่างบางข้างบนยิ่งทำให้คนข้างล่างรู้สึกหวั่นไหวเป็นเท่าตัว ยิ่งบวกกับอาการดีใจสุดขีดจนเก็บไว้ไม่อยู่ของเจ้าตัวเล็กนี่ก็ยิ่งแล้วใหญ่ เห็นตัวเล็กๆอย่างงี้ก็เหอะ กอดทีกระดูกก็แทบหักเหมือนกัน



“จุน....จุนซู ปล่อยเหอะหายใจไม่ออก”


“ขอโทษครับ” ดันตัวขึ้นจากพื้นก่อนที่จะแอบอมยิ้มแล้วขโมยหอมแก้มร่างสูงอีกที ให้ตายเหอะจองยุนโฮจะเป็นลม






“ว่าไงล่ะเรื่องเรียนต่อน่ะ” คนตัวเล็กดูนิ่งไป มือที่เกาะแขนของเขาเมื่อครู่ก็ตกลงไปด้วย


“จุนซู? ทำไมล่ะ ไม่อยากเรียนเหรอ?”ถ้าจะให้เดาคงจะไม่ใช่เหตุผลนี้แน่ๆที่ทำให้เจ้าเด็กดื้อของเขาไม่อยากเรียน แต่เพราะอะไรล่ะ? ขอเพียงแค่ให้เขาได้รับรู้และแบ่งปันความทุกข์ใจของจุนซูบ้างก็ยังดี


“ถ้าผมจะเรียนจริงๆแล้วเอกสารล่ะครับ ผมไม่ต้องกลับไปที่นั่นอีกเหรอ” ดวงตาฉายแววกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำไมเหรอ? ที่นั่มันน่ากลัวมากเลยรึไง


“ฉันจะจัดการให้นายเอง อืม....เอางี้นะฉันจะฝากให้นายเรียนที่โรงเรียนเก่าของฉันก็แล้วกัน”






“แต่............” ยังจะมีเงื่อนไขอะไรอีกล่ะคิมจุนซู


“หืม ?”


“ค่าเรียนผมล่ะ”


“ฉันจะจ่ายให้ นายก็คิดว่าฉันเป็นพ่อเป็นพี่ชายหรือเป็นอะไรก็ได้ ช่วงนี้ฉันว่างอยู่ก็จริงแต่ถ้าเค้าเรียกตัวกลับไปเมื่อไหร่นายคงจะเหงา ก็นายน่ะมันดื้ออย่างกับอะไรดี” ดวงตาคู่เล็กที่ยิ้มจนแทบจะมองไม่เห็นความหมายที่พยายามจะบ่งบอกอีกคนหนึ่งว่าเขาเป็นห่วงมากเพียงใด นายจะรู้บ้างมั้ยจุนซู?





คุณยุนโฮ......ผมกำลังทำให้คุณลำบากรึเปล่า? ผมไม่กล้าแม้แต่จะถาม เพราะถ้าหากผมพูดออกไปผมกลัวคำตอบ ผมกลัวว่าคุณจะบอกว่าคุณรำคาญผม คุณเบื่อผมซะเต็มประดา ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่กับคุณ ผม.....ผม..............





I woke up in the bright and found you


ฉันตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงสว่างและได้พบกับคุณ


Who are you?


คุณคือใคร


I live with happiness and found you


ฉันใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและพบว่ามีคุณอยู่เคียงข้าง


Who are you?


คุณคือใคร


You made my life better than


คุณเปลี่ยนชีวิตฉันให้ดีขึ้นมา


And who are you?


แล้วคุณคือใคร



***************************************************


ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงร้องในลำคอของใครบางคน แน่นอนครับมีเพียงจุนซูเท่านั้นที่นอนอยู่ข้างๆผม และกำลังสะอึกสะอื้นเหมือนคนกำลังร้องไห้ หน้าผากมนมีเหงื่อเม็ดใหญ่เต็มไปหมด ผมสีน้ำตาลอ่อนเปียกลู่ไปตามใบหน้า ผมเลื่อนตัวเข้าไปหาแล้วกอดเขาเอาไว้แน่น บางทีแค่อ้อมกอดของผมอาจจะทำให้จุนซูสบายใจขึ้นมาบ้างก็ได้



ผมยังอดสงสัยไม่หายเกี่ยวกับเรื่องอดีตที่ผ่านมาของจุนซู แล้วเรื่องต่างๆเหล่านั้นมันกลับมาย้อนส่งผลให้เขาต้องมานอนร้องไห้ทุกคืนด้วยรึเปล่า ใบหน้าเล็กค่อยๆซุกเข้าหาหน้าอกของผมก่อนที่มือทั้งสองข้างจะกอดตอบผมแน่น ขอเพียงแค่ให้เรากอดกันอย่างนี้ตลอดทั้งคืนก็พอ




ฝันดีนะคิมจุนซู

.



.


.

“ไม่นะ ไม่!!!” ผมตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หันไปมองข้างๆโชคดีที่ไม่ได้ทำให้คุณยุนโฮตื่นขึ้นมาด้วย เรื่องเก่าๆมันยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของผม ความโหดร้ายที่ผมได้รับ ความเจ็บปวดที่ไม่อยากให้ใครรับรู้ รวมถึงเรื่องนั้นของผม เรื่องที่ผมใกล้จะไปจากเขาโดยไม่มีวันที่จะกลับมาอีกแล้ว ผมจะอดทนจนกว่าจะถึงวันนั้นและก่อนหน้านั้นผมมีอะไรจะบอกกับคุณด้วย.........ผมขอโทษครับคุณยุนโฮ





“อรุณสวัสดิ์จุนซู” มือใหญ่ของยุนโฮวางปุบนหัวกลมๆแล้วขยี้จนคนตัวเล็กส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนที่จะหันขวับมาค้อนให้อีกวงใหญ่


“งอนเหรอ?” ร่างสูงลงมานั่งคุกเข่าบนพื้นตรงหน้าเอาคางเกยที่วางแขนโซฟาตัวนิ่มที่จุนซูนั่งอยู่


“ใช่!”


“จะทำไงดีน้า~” ร่างบางทำท่าคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่จะยิ้มอย่างมีเล่ห์ศนัย


“เอาหูมานี่สิ”




“ไม่ไปไม่ได้เหรอ” บอกปฏิเสธไปแค่นั้นหน้าสวยๆของคนตรงหน้าผมก็กลายร่างเป็นยักษ์ทันทีเลยให้ตายสิ



.


.


.


“ไม่เอาไม่เล่นแล้วจุนซู”


“ไหนบอกว่าจะตามใจผมทุกอย่างไง”แก้มใสเริ่มตีลมอีกครั้ง เด็กบ้าอะไรงอนเก่งชะมัด ผมแกล้งนั่งเฉยๆบนม้านั่งในสวนสนุก อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำยังไง


“ไปเองก็ได้ไม่เห็นจะง้อเลย ชิ!” ว่าแล้วก็สะบัดก้นวิ่งหนีไป


“ให้ตายสิไอ้เด็กนี่ดื้อชะมัด”




“เล่นคนเดียวมันจะไปสนุกอะไรเล่า” ยุนโฮหันไปกระซิบชิดใบหูนิ่มจนคนข้างๆต้องเถิบหนี แก้มยุ้ยที่ฉีดสีเรื่ออยู่ตรงหน้ามันน่าฟัดอย่าบอกใครเชียว

“ไหนบอกไม่เล่นไงแล้วตามผมมาทำไม”


“ก็ฉันมันเป็นพวกใจดี สงสารเด็กตาดำๆ นายน่าจะขอบคุณฉันซักคำนะ”

“ชิ!”





“สนุกจังเลยอ่ะวันหลังพาผมมาอีกนะ”

“อ้วก~”





“วันหลังไม่พามาอีกแล้วนะ” พอถึงบ้านชายหนุ่มบ่นอุบหลังจากที่ต้องเสียอาหารกลางวันไปกับไอ้รถไฟเหาะบ้านั่น


“ทำไมล่ะสนุกดีออก”




“เอาไว้ฉันจะพาไปที่ๆมันสนุกกว่านี้นะจุนซู” ฝ่ามือใหญ่วางลงบนหัวกลมอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ขยี้ด้วยความหมั่นไส้หากแต่ดึงตัวร่างบางเข้าไปกอดแน่น




ผมทำตัวเอาแต่ใจขนาดนี้แล้วคุณยังจะใจดีกับผมอยู่อีกเหรอคุณยุนโฮ


……………………….

……………


…….

..

.

ผมขอโทษ…….