:::ลูกชิ้นหมี's World:::

warning::::: มันเป็นแค่ฟิคค่ะ เข้าใจมั้ยว่าฟิค? มันเป็นแค่ความชอบส่วนบุคคลอ่ะนะ บุคคลไหนที่ไม่ชอบก็ไม่ต้องมาบอกให้มันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ความรู้สึกนึกคิดบางทีมันก็มีเอาไว้เพื่อเป็นความสุขส่วนตัว เพราะฉะนั้นกรุณาอย่าทำตัวน่ารังเกียจ

Title : [SF] cause you're my miracle
Author : yunho_prince
Couple : Yunho x Junsu
Rating : G
Author s note : ตอนจบที่แสนจะป่วง -*- ป่วงจริงๆค่ะเรื่องนี้ มันจบได้กวนประสาทมากๆ รู้งี้น่าจะแต่งให้มันจบๆซะก่อนไปสอบ TU-GET (ข้อสอบดูดวิญญาณ ) ยังไงก็ขอให้สนุกแล้วกันนะ ติด้วยนะคะ


[Part 2]

.....และที่สำคัญ



....


.........................





เสียงหัวใจของผม.......




**************************************************


ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเผลอหลับไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าที่เคยสว่างจ้าตอนนี้กลับถูกกลืนไปด้วยสีดำสนิท ดาวที่อวดแสงแข่งกันอย่างสนุกสนานกลับทำให้ผมรู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ เจ้าตัวยุ่งของผมก็ยังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ผมควรจะปล่อยมือเพื่อให้เขานอนดิ้นได้ตามสบายซะมากกว่าที่จะจับเอาไว้แน่นแบบนี้ ........จุนซูคงรำคาญแย่



ผมค่อยๆแกะมือของตัวเองออก เตรียมที่จะลุกไปนอนบนโซฟา แต่ก็ต้องหยุดเพราะมือเล็กๆคู่นั้นกลับรั้งมืออีกข้างของผมไว้


อย่าไปนะ.. ผมหันกลับไปมองจุนซูอีกครั้ง เพียงแค่คำพูดเดียวที่ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัว ปากเล็กกำลังขมุบขมิบบ่นอะไรซักอย่างทั้งๆที่ตาของเขาก็ยังปิดสนิท ผมนึกนึกเคืองที่แสงไฟในห้องมันไม่พอที่จะอ่านปากของเขาได้





....ไอ้หมีโหด รอยยิ้มผุดพรายขึ้นที่มุมปากหยักหลังจากที่จุนซูพูดจบ เขาคงดุกับเด็กตัวเล็กๆอย่างจุนซูมากเกินไปจนเก็บเอามาละเมอเลยล่ะมั้ง ไม่รู้ว่าลับหลังตอนที่เขาไม่ได้ยินแอบบ่นไปกี่ยกแล้ว







ยุนโฮแกล้งนอนหลับอยู่บนโซฟาหน้าทีวีภายในห้องพัก เขากลับมาตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนที่จุนซูจะตื่นขึ้นมา รีบจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมดเสียเสร็จสรรพ เพราถ้าขืนเจ้าตัวรู้ว่าเข้าว่ายุนโฮเป็นห่วงเขามากแค่ไหนคงจะเสียฟอร์มแย่



ทำไมห้องมันเป็นแบบนี้อ่ะ! คนตัวเล็กโวยวายหลังจากเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเจอกับสภาพที่รกรุงรังของถ้ำหมี รกเหมือนกับวันแรกที่เขาย้ายเข้ามา จุนซูแทบอยากจะเดินเข้าไปทุบไอ้คนที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนโซฟาซะให้อ่วม ทั้งๆที่ผมเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลแท้ๆแต่ก็ต้องกลายร่างมาเป็นคนรับใช้ของไอ้หมีนี่เลยรึไง!?



ยุนโฮแอบขำคิกกับท่าทางของจุนซู เดินเก็บของไปแล้วก็ทำปากยุกยิกเหมอนกำลังสาปแช่งเขา อันที่จริงมันก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกถ้านายไม่ทำตัวให้น่าแกล้งแบบนี้น่ะคิมจุนซู คนตัวเล็กลอบถอนใจเพราะยังโชคดีที่มันรกแค่ตรงที่ยุนโฮนอน แต่ที่อื่นๆยังเรียบร้อยดีอยู่





มือเล็กเปิดประตูตู้เย็นเพื่อจะหาน้ำดื่มแก้กระหาย แต่.........




-_________________- น้ำซักขวดก็ไม่มี? มันอยู่ยังไงของมันเนี่ย



จุนซู เสียงทุ้มเรียกเขาจากทางข้างหลัง ร่างบางหันหลังไปเพื่อนจะขานรับ แต่ก็ไม่คิดว่าคนเรียกจะอยู่ใกล้แค่คืบ หน้าเล็กๆของเจ้าลูกชิ้นหันกลับไปชนแผ่นอกกว้างของยุนโฮอย่างจัง กลิ่นอายจากตัวของคนตรงหน้าทำให้สติของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจเริ่มเตนโครมครามไม่เป็นจังหวะ




คะ...ครับ



ไปซื้อของกัน


ขอโทษครับผมอยากพักผ่อน จุนซูพูดประชดคนตัวโตข้างหน้า คิดว่าพี่จะเอาแต่ใจได้คนเดียวรึไง ผมก็โกรธเป็นเหมือนกันนะ คอยดูสิเขาจะต้องตะคอกผมแน่เลย


งั้นเหรอ อืม... งั้นนอนเยอะๆนะ นายไม่ต้องทำกับข้าวหรอก

เขาก้มหน้ามองพื้น แผนหลังกว้างๆของพี่ยุนโฮค่อยๆเคลื่อนที่ออกจากครัวไป ทิ้งให้ผมยืนงงงวยกับอาการเหมือนหมีงอนของเขาเมื่อครู่ ใจนึงก็โกรธเพราะว่าเขาชแบแกล้งผมอยู่เรื่อย แต่อีกใจนึงก็อยากจะกอดแล้วก็ขอโทษที่แอบเอาแต่ใจ......กอด!?! ผมอยากกอดไอ้หมีอ้นตัวนั้นเหรอ! คิมจุนซู แกบ้าไปแล้วแน่ๆ


.


.


.

.

เสียงหม้อไหที่ดังโครมครามอยู่ข้างนอกบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไอ้หมีนิสัยเสียตัวนั้นกลับมาแล้ว ในสมองของผมคิดภาพต่อได้เลยว่าถ้าออกไปแล้วคงจะต้องเจอกับสภาพเน่าๆของห้องครัว ผมล่ะแทบจะไม่อยากโผล่หน้าออกไป อยากจะอยู่ในนี้นานๆ

แต่ความจริงมันก็คือความจริงวันยันค่ำแหละครับ ผมเดินออกไกปทั้งๆที่ทั้งตัวมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันท่อนล่างอยู่ ฝนตกอีกแล้ว ผมล่ะเกลียดชะมัด ยิ่งมีฟ้าร้องแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่เลย ปล้วผมจะข่มตาหลับลงมั้ยเนี่ย



ดวงตาคู่เล็กเหลือบไปมองก้อนกลมๆที่ขยุกขยิกอยู่บนโซฟา กินง่าย หลับง่าย แต่ทำตัววุ่นวายชะมัด!! เด็กหนุ่มเดินเข้าไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงคอก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป คิมจุนซูจะรู้มั้ยว่าหมียังไม่หลับ



สายตาคู่นั้นแอบขโมยผิวที่ขาวละเอียดราวกับปุยหิมะของเขามาเชยชมโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง ยิ่งผิวกายที่ต้องแสงไฟที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแล้ว เนียน ละเอียด ดูน่าสัมผัส ยุนโฮตอบตัวเองไม่ได้เลยว่า ถ้าเหยื่ออันโอชะของเขายังยั่วโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาจะอดกลั้นต่อไปได้นานแค่ไหน

.


.



.



.

ฟุ่บ!!

ผ้านวมผืนหนาถูกเลิกออก กลิ่นสบู่จางๆลอยมาต้องจมูกเด็กหนุ่ม ผิวกายที่เย็นจัดสัมผัสกันชวนให้หวั่นไหว ที่นอนมีตั้งเยอะแยะทำไมจะต้องมานอนเบียดกับเขาด้วย




ยุนโฮพลิกตัวกลับมาหาเจ้าลูกชิ้นที่ม้วนตัวกลมไม่แพ้กับเขา


นอนด้วยดิ ยุนโฮทำหน้าเหมือนยังไม่เข้าใจ ห้องดีๆ ที่นอนกว้างๆก็ยกให้แล้ว แต่ทำไมยังจะต้องมานอนเบียดกันอีก


ก็ผมไม่ชอบเสียงฟ้าร้องอ่ะ


จุนซู? เสียงทุ้มเรียกซ้ำ หากแต่ไม่มีถ้อยคำตอบกลับแต่อย่างใด มีเพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของคนที่เรียกว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขาที่ทำให้หวั่นไหวเท่านั้น ใบหน้าเล็กๆที่เบียดเข้ามาหาหน้าอกแกร่งกลิ่นแชมพูที่กรุ่นมาจากร่างบางตรงหน้า ทำให้เด็กหนุ่มมิอาจข่มตาให้หลับลงได้



ให้ตายเถอะ ก็เพราะไอ้เจ้าลูกชิ้นนี่มันซุกอยู่ที่หน้าอกของผม แล้วแบบนี้ผมจะหลับลงได้ยังไงกันเล่า!!



ทุกครั้งที่คนในอ้อมแขนขยับ มันทำให้เจ้าของที่นอนอดที่จะแอบสูดเอากลิ่นหอมๆเข้าไปไม่ได้ อยากลองรักดูซักครั้ง.....แต่ก็ไม่รู้ว่าคนๆนี้จะว่ายังไง.....ปฏิเสธ หรือ ยินดี





คนในอ้อมแขนนั้นรู้สึกได้ว่าลำแขนแกร่งเริ่มรัดแน่นขึ้นทุกขณะ แอบนึกในใจว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่มาขอนอนด้วยแบบนี้ ...จะปลอดภัยหรือกลายเป็นเหยื่อ? หากแต่เด็กหนุ่มเลือกที่จะนอนเงียบๆแทนที่จะเอ่ยปากตอบอะไรออกไป

ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่ได้รับจากคนตัวโต ทำให้เปลือกตาของคิมจุนซูหนังขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเหนื่อยเพราะเอาแต่งอนยุนโฮ หรือว่าอ้อมกอดนี้มันอุ่นซะจนน่านอนกันแน่



เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับหมีหื่นตัวโตก็คิดเองเออเองว่าคิมจุนซูคงจะหลับไปแล้ว อันที่จริงก็ไม่ได้คิดที่จะทำอะไรหรอก แต่ว่าลมหายใจอุ่นๆที่มันระอยู่ตรงต้นคอมันชวนให้คิดนัก อยากจะฟัดให้สมอยาก ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นฉันขอโทษนะจุนซู T_______T


อ๊ะ! คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าไอ้หมีตัวโตทำจมูกฟุดฟิดแถวๆซอกคอ มือก็เริ่มรุ่มร่ามแถวๆแผ่นหลังของเขา ก่อนที่จะเคลื่อนต่ำลงไปอีก ถ้าไม่รีบห้ามมีหวังผมต้องเสียตัวให้มันแน่ๆ



ฮยอง



ตายห่า!! ผมนึงว่าเขายังไม่หลับนี่นาก็เลย....


เอ่อ... พี่ยุนโฮผลักตัวผมออกแล้วหันหลังให้ ผมพอจะนึกภาพออกเลยว่าตอนนี้หน้าของเขาเป็นยังไง เขาคงคิดว่าผมยังไม่หลับล่ะสิถึงได้ทำอะไรแบบนี้ ผมไม่ได้โกรธเขาหรอกครับแต่ออกจะขำๆซะมากกว่า



ผมไม่ได้โกรธหรือรังเกียจที่พี่มาทำอะไรแบบนี้หรอก เพียงแต่...


คนตัวโตพลิกหันกลับมาอีกครั้ง สายตาของเจ้าลูกชิ้นหลุบต่ำ ดวงตาคู่เล็กที่เพ่งมองไปยังกลีบปากสีสดช่างพูดเมื่อครู่ รอฟังคำพูดที่หยุดหายไปแต่กลับถูกแทนที่ด้วยพวงแก้มที่เรื่อสี แอบลุ้นด้วยใจที่เต้นระส่ำ จะถูกตบหรือจะตอบรับ


เพียงแต่? รอลุ้นจนแทบจะหมดลมหายใจ เขาอยากจะเค้นความจริงจากคนตรงหน้าด้วยริมฝีปากซะจริงๆ เด็กดื้อที่ไม่ยอมพูดความจริงอย่างคิมจุนซูน่าจะโดนทำโทษซักครั้งให้ตายเถอะ!!


ผม...ผมเพิ่งจะอายุ 17 เองนะ


ยุนโฮลอบถอนใจเฮือกใหญ่ เหตุผลที่เจ้าตัวเล็กนี่หลบสายตาของผมเมื่อกี้เพียงเพราะเรื่องแค่นี้เองน่ะเหรอ กลีบปากนุ่มบดขยี้ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า รสชาติของคิมจุนซูมันหอมหวานมากกว่าที่เขาคาดเอาไว้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า อยากกินอย่างมูมมามให้สมอยากแต่ก็กลัวว่าผลไม้อันโอชะจะช้ำไปเสียก่อน เสียงลมหายใจถี่ของคนในอ้อมแขนทำให้ชายหนุ่มจำใจต้องละออกมา


ฮะ.....ฮยอง ฟันขาวกัดลงไปบนริมฝีปากล่างของจุนซู


ไม่จุนซู.....ฉันอยากให้นายเรียกว่าพี่คะมากกว่า ลองเรียกสิ...


โอ....ป้า



.


.


.


..........................................

..........

......


.


เพียงแค่นั้นแหละ



ต่อให้รออีกนานซักแค่ไหน


ต่อให้ต้องรอจนนายเบิ่อขี้หน้าฉันก็จะตื้ออยู่กับนายแบบนี้แหละ


จะไม่ยอมปล่อยให้นายออกไปอยู่ที่อื่นหรอก


จะทำให้นายรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลย..........คิมจุนซู

END

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ ^^