:::ลูกชิ้นหมี's World:::

Title: Cause you're my miracle
Author: yunho_prince
Couple: yunho x junsu
Status: Part 1
Authors note : เอาลงในบอร์ดตั้งนานแล้วแต่ไม่ได้เอามาลงบลอคซักที ไว้เจอกันใหม่กันฟิคเรื่องนี้หลังสอบ TU-GET เสร็จนะคะ

[Part 1]


ฉันเข้าไปได้รึยังอ่ะ หนาวจะแย่ คนข้างหน้าเริ่มยืนปากสั่น มือเล็กจับต้นแขนทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้แน่น ยิ่งสายตาที่มันอ้อนวอนเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆแบบนั้นอีก แล้วทีนี้จะให้ผมทำยังไงล่ะ ก็ไอ้เจ้าตัวเล็กนี่มันน่ารักซะจนผมไม่กล้าใช้งานเลยน่ะสิ




เข้ามาสิ...เออแล้วก็ช่วยเรียกฉันว่าพี่ด้วย เพราะว่าฉันแก่กว่านาย แต่ผมก็ควรจะวางมาดเอาไว้ซักหน่อย



ควันสีขาวลอยออกมาจากแก้วใบใหญ่บนโต๊ะญี่ปุ่นขนาดย่อมที่ถูกวางไว้ตรงมุมข้างระเบียง กลิ่นของนมสดลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้าจมูกเล็กๆ เพราะด้วยกลัวว่าจะเป็นหวัด คิมจุนซูจึงถูกคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนโตของเด็กหนุ่มเจ้าของห้อง ยุนโฮหยิบเสื้อผ้าที่ถูกยัดมาในกระเป๋าของจุนซูออกมาตากทีละชิ้น......นี่แน่ใจนะว่าเรียกไอ้พวกนี้ว่าเส้อผ้า ตัวเล็กชะมัด


เสื้อผ้านายเปียกหมดแบบนี้แล้วคืนนี้จะทำยังไง

ผมก็ต้องยืมพี่น่ะสิ หรือว่าจะให้แก้ผ้านอน? ผมยอมให้มันยืมน่าจะดีกว่า ดีไม่ดีเผลอหน้ามืดเห็นหน้ามันสวยเลยจับทำเมียแล้วจะยุ่ง


ขาคู่ยาวสอดเข้าไปใต้ผ้าคลุมโต๊ะ นิ้วเรียวคีบบุหรี่ขึ้นมาคาบอย่างเคยชิน แต่ก็ต้องหยุดกึกเพราะสายตาที่จ้องมองแบบดุๆของคนตรงหน้า ไอ้เด็กบ้านี่มันจะต้องมีปัญหากับผมอีกแน่ๆ



อะไรของแกอีกล่ะ

ผมแพ้ควันบุหรี่ เลิกสูบได้มั้ย

ชิ นี่ฉันต้องเลิกสูบบุหรี่เพราะแกอีกใช่มั้ยเนี่ย ถ้าแกไม่ให้ฉันสูบแล้วชีวิตนี้จะทำอะไรได้อีกวะ




นรกครับ......นรกน้อยๆในห้องพักของผม ตอนแรกก็นึกว่าจะสบายเหมือยอยู่กับอึนฮยอก แต่นี่อะไร? ไอ้รุ่นพี่หน้าหมีของผมเขาเล่นไม่ทำงานอะไรเลย ข้าวผมก็ต้องหามาประเคนให้ ผ้าผมก็ต้องซักให้ (แถมยังมีกุงเกงลิงอีกต่างหาก - -*) เวลาผมแกล้งป่วยเขาก็ตบหัวผมแล้วก็ลากผมออกมาจากเตียง
แต่ที่ดีหน่อยก็คือผมบอกเขาว่าไม่ชินเวลามีคนมานอนในห้องด้วย นั่นมันก็เลยทำให้พี่ยุนโฮต้องระเห็จออกมานอนบนโซฟาหน้าทีวี ลองนึกภาพผ้ชายตัวโตๆที่ต้องนอนขดตัวอยู่ภายในพื้นที่เล็กๆแค่ประมาณเมตรเดียวดูสิครับ สะใจเป็นบ้า!!




ไอ้ลูกชิ้นข้าวเย็นฉันล่ะ? ผมเริ่มโวยวายเพราะเคยสั่งไอ้ตัวเล็กนี่เอาไว้แล้วว่าถ้าผมกลับถึงบ้านเมื่อไหร่ต้องเห็นข้าวเย็น แต่นี่อะไร? แม้แต่มันผมก็ยังไม่เห็น ผมเดินถือฝาหม้อข้าวเข้าไปในห้องนอนของไอ้ตัวเล็ก เห็นมันนอนหลับอย่างมีความสุขอยู่บนที่นอนที่มันควรจะเป็นของผม ผมอยากจะเอาฝาหม้อตบหัวมันซักฉาด แต่ก็ต้องหยุดความคิดอันชั่วร้ายกับภาพตรงหน้า หน้าท้องขาวๆที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดคอกลมสีขาวมันทำให้ผมใจเต้นอย่างผิดปกติ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่านั่นจะเป็นผิวของผู้ชายจริงๆ ขาวละเอียด น่าสัมผัสไปซะทุกสัดส่วน ตอนนี้ผมคิดว่าผมกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ล่ะ มือซนๆของผมมันชักอยากจะลองสัมผัสภาพวาดข้างหน้านั่นซะแล้วสิ




ร้อน!!! คนตรงหน้าของผมกำลังตัวร้อนครับ! เขาไม่สบาย!



เฮ่! จุนซู....คิมจุนซู ผมเอื้อมมือไปเขย่าตัวเขาแรงๆ ฝาหม้อที่ถือมาเมื่อครู่ร่วงลงพื้น เสียงมันดังขนาดที่เรียกสติที่หลงใหลคนหน้าสวยตรงหน้าผมให้กลับคืนมา แล้วก็ปลุกเขาเช่นเดียวกัน


พี่ยุนโฮ.....ผม......ผม... ร่างเล็กนั่นพยายามใช้มือดันตัวขึ้นมาจากที่นอน ผมไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขายังมีสติอยู่รึเปล่า



นายจะทำอะไร

ผมยังไม่ได้ทำข้าวเย็นให้พี่เลยอ่ะ ผมขอโทษนะ เดี๋ยวผมจะลุกไปทำเดี๋ยวนี้แหละ

จุนซูพยายามดันตัวขึ้นมาจนได้ ค่อยๆลุกขึ้นยืนบนพื้นปูนที่เย็นเฉียบแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างเซๆ มือที่ขาวซีดของเขาที่เอื้อมจะไปคว้าลูกบิดดูไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ร่างบางนั้นจะล้มลงภายในอ้อมกอดของผมที่เข้าไปช่วยได้พอดี




ผิวกายที่สัมผัสกันทำให้ผมรู้สึกผิดจริงๆ เขาเป็นแบบนี้เพราะว่าผมแกล้งเขาหนักเกินไปใช่มั้ย? ผมน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนที่ดูบอบบางอย่างเจ้าลูกชิ้นนี่ไม่น่าจะทนได้

ขาคู่ยาวของผมมันไม่ยอมรอคำสั่งจากสมองอีกต่อไป ผมรีบวิ่งออกไปโดยที่แบกเขาเอาไว้ข้างหลัง





ผมได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน คำพูดที่เขาบอกผมก่อนที่จะเป็นลมล้มลงไปมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ภายในหน้าอกของปมมันเหมือนถูกบีบแน่น ได้แต่ภาวนาขออย่าให้เขาเป็นอะไรเลย



พี่คะ ผมกำลังคิดว่าผมคิดถึงน้องสาวมากเกินไป เสียงของคนที่เรียกผมเมื่อครู่มันคล้ายกับเสียงนางฟ้าตัวน้อยของผมจัง


พี่มาทำอะไรที่โรงพยาบาลอ่ะ

ยัยบ๊อง !

ทำไมต้องเรียกหนูแบบนั้นด้วยเล่า! เอ๋อครับ...ผมกำลังเอ๋อ เธอลงทุนนั่งเครื่องบินจากควังจูเพื่อมาหาผมที่นี่! เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าของผมคนนี้มักจะทำอะไรให้ผมตกใจเล่นเสมอ




หนูก็แค่คิดถึงพี่... หัวเล็กๆเอนลงมาซบบนบ่าของผมอย่างเอาใจ ผมก็เลยดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเช่นกัน






จีฮเยเดินตามหลังของพี่ชายเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นยาที่ยุนโฮไม่ค่อยชอบคละคุ้งไปทั่ว เธอแอบอมยิ้มขึ้นเมื่อเห็นคนเป็นพี่รีบวิ่งเข้าไปยืนข้างๆเตียงผู้ป่วยทั้งๆที่เกลียดมันสุดๆ ใบหน้าที่ซีดเซียวของคนบนเตียงทำให้เธอเข้าใจอะไรๆได้ดีขึ้น เด็กหนุ่มปัดปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปรกหน้าผากออก ทั้งขาว ทั้งน่ารัก ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายของเธอจะเป็นห่วงมากขนาดนี้



เดี๋ยวนี้อยุ่กับแฟนก็ไม่บอก





.





พี่สะใภ้นี่น่ารักชะมัด



นี่มันผู้ชายนะยัยบ้า! จีฮเยหันไปมองหน้าคนที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง ผู้ชายบ้าอะไรหน้าหวานกว่าฉันอีก!! ยุนโฮเริ่มใช้สายตาดุน้องสายของตัวเองจนเธอยอมเดินมานั่งลงข้างๆเขาบนโซฟารับแขก





เมื่อไหร่จะเป็นผู้หญิงกับเขาซักทีนะเธอเนี่ย หัวยุ่งได้ซะทุกทีสิน่า ปากก็บ่นไปแต่มือก็หวีผมให้น้องสาวไป ร่างบางที่แอบมองอยู่รู้สึกขำนิดๆ เด็กผู้ชายตัวโตๆที่ไหนจะมานั่งหวีผมให้น้องสาวของตัวเองอยู่อีก บุคลิกอีกด้านของจองยุนโฮ......ไอ้หมีจอมบงการที่แอบมีมุมอ่อนโยนกับเขาเหมือนกัน.....อีกด้านที่ถ้าไม่บังเอิญได้เจอเขาก็คงจะไม่มีวันได้เห็น....น่ารัก




หนูกลับนะ เดี๋ยวคุณพ่อสงสัย

พ่อสงสัย? หนีมาอีกแล้วเหรอยัยเด็กนี่!

อื้อ...พี่ยุนโฮ หนูอนุญาตให้พี่เป็นแฟนกับพี่สาวคนนั้นได้นะ ดุไม่ทันอีกแล้วครับ ยัยบ๊องนี่ชอบมาทำธุระกับพ่อแล้วก็แอบหนีมาหาผมทุกที แล้วไอ้ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงยัยเด็กบ้า!?!





ผมเดินไปนั่งที่ข้างเตียงของจุนซู ดึงผ้าห่มที่มันร่นลงไปถึงเอวให้ขึ้นมาคลุมจนถึงหน้าอก กุมมือเล็กๆด้วยมือทั้งสองข้างของผม มือของเขาเล็กนิดเดียวเอง ผมเริ่มคิดย้อนไปถึงวันแรกที่เราเจอกัน ผมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างในตัวผม




........พฤติกรรมไม่ดีบางอย่างของผม ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ดีเลิศ แต่การที่เขาเกลียดกลิ่นบุหรี่มันก็ทำให้ผมเลิกสูบบุหรี่ไปได้





.....ความอ่อนข้อลงของผม ผมยอมยกที่นอนของผมให้เขาเพราะกลัวว่าเขาจะนอนไม่สบาย




.....และที่สำคัญ



....


.........................



................


....


เสียงหัวใจของผม.......