:::ลูกชิ้นหมี's World:::

แหะ ๆ ^^

ขอโทษด้วยนะคะที่ฟิคเรื่องเก่ามันยังไม่ได้เอามาลงเลย แต่ว่าดันเอาเรื่องใหม่มาลงซะแล้ว

อันนี้คงจะเป็น SF อ่ะ เพราะว่าถ้าแต่งยาวก็คงจะไม่จบ

การแต่งเรื่องมันช่างยากเย็นซะนี่กระไร

แต่เอาเถอะ ในเมื่อมันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆในช่วงที่กำลังเครียดก็อยากจะทำ

และถ้ายังมีคนอ่านอยู่ก็ยังมีแรงแต่ง

โควตากำลังจะมา อีนี่ก็กำลังจะบ้าเช่นกัน เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็เพิ่งไปสอบ CU-TEP มา มึนๆๆๆๆๆๆ

อันเก่าก็ยังคงปล่อยให้ผู้อ่านงงค้างเติ่งไว้แล้วก็มาทิ้งระเบิดลูกใหม่เอาไว้ซะงั้น (เป็นคนแต่งที่เลวมาก - -)

ยังไงก็ขอให้อ่านกันให้สนุกนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

PS. สำหรับคนที่รักโฮซูจริงๆ ฝากบ้านพี่หมีกับน้องลูกชิ้นด้วยนะคะ

http://lovehosoo.30.forumer.com

พ่อหมีจอมอู้ตื่นได้แล้ว ตื่นๆๆ มือใหญ่คว้าเจ้าต้นเสียงที่ชอบสร้างความรำคาญยามเช้าที่อยู่ข้างๆหมอนขึ้นมาแล้วถอดฝาหลังออกอย่างอารมณ์เสีย

จีฮเย......ยัยเด็กบ้า...พี่รู้หรอกน่าว่าเวลาได้ยินเสียงเธอแล้วพี่จะอารมณ์ดี แต่เล่นตั้งเป็นเสียงนาฬิกาปลุกแบบนี้........มันน่าหงุดหงิดชะมัด!!!!

ชายหนุ่มก้าวขาลงจากเตียง ถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นที่อยู่บนตัวออกเผยให้เห็นถึงผิวกายที่ขาวละเอียด ใบหน้าที่หล่อคมคายกลับดูอารมณ์เสีย จองยุนโฮ....เด็กหนุ่ม ม.ปลาย ลูกชายคนโตของครอบครัว เพราะความที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองจนพ่อแม่ต้องกุมขมับ และจำเป็นที่จะต้องจัดแจงเก็บกระเป๋าให้ แถมยังถีบส่งออกมาจากคฤหาสถ์หรูให้มาอยู่อพาร์ตเมนต์รูหนูกับรูมเมทที่พอจะหาได้เพื่อหวังจะดัดนิสัย

แค่ถูกเฉดหัวออกจากบ้านที่มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว แต่ที่มันแย่มากกว่านั้นก็คือ...ไอ้ทาสร่วมห้องของเขามันทนไม่ไหวจนต้องกระเสือกกระสนออกไปได้อาทิตย์กว่าแล้วเนี่ยสิ มันก็เลยทำให้คุณชายอย่างเขาลำบากมากกว่าเดิม

ไอ้บ้าอึนฮยอกเอ๊ย!!! เพราะแกคนเดียว ฉันถึงต้องมานั่งกินอาหารขยะบ้านี่ เขาบ่นขณะที่อีกมือหนึ่งก็ส่งอาหารที่เพิ่งเรียกว่าขยะเข้าปาก ไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น นิ้งมือเรียวสไลด์มันขึ้นอย่างขัดอารมณ์เมื่อเห็นว่าใครโทรมา

แม่คิดว่าผมจะง้อแม่รึไง ไม่มีทางหรอก......ใช่ผมไม่มีรูมเมทแล้ว แล้วไงล่ะ ผมไม่กลับไปตายรังหรอกน่า แค่นี้นะครับ

โธ่เว๊ย!! คิดว่าไล่ให้ออกมาอยู่ข้างนอกแล้วผมจะเป็นเด็กดีของแม่รึไง ผมไม่ใช่จีฮเยนะที่จะได้เป็นลูกแมวเชื่องๆของแม่อ่ะ ให้ตายก็ไม่กลับไปหรอก!

อีอึนฮยอก น้ำเสียงเย็นเฉียบที่ดังอยู่เบื้องหลังหนุ่มน้อยผมทองหน้าทะเล้น ทำให้เขาต้องหยุดฮัมเพลงไปชั่วขณะ

แหะๆ ลิงน้อยได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนแทน แววตาที่เหมือนเสือำลังจะตะปบลูกลิงทำให้เขาพึงสังวรณ์ว่าวันนี้อาจจะไม่รอด

แกรู้มั้ยว่าแกทำให้ฉันลำบาก ไอ้..........!

ผมหาให้แล้ว หมัดที่เกือบจะชนแก้มใสหยุดชะงัก

เขาเป็นเพื่อนผมเองอ่ะ เย็นนี้อาจจะย้ายเข้าไปเลย

ผมล่ะเซ็งกับอากาศช่วงเย็นนี้ซะจริง อยู่ๆฝนก็ตกแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เปิดตู้เย็นก็เจอแต่ความว่างเปล่ากับอุณหภูมิต่ำๆที่เยาะเย้ยสมน้ำหน้า กะว่าจะไปหาข้าวกินอร่อยๆข้างนอกซะหน่อย แต่ว่าคืนนี้ผมคงจะต้องนอนฟังเสียงท้องของตัวเองบรรเลงดนตรีให้ฟังซะแล้วล่ะมั้ง

ก๊อกๆๆ

สงสัยเหยื่อคนใหม่ของผมที่ไอ้ลิงนั่นมันบอกคงจะมาแล้วล่ะมั้ง หึๆ ใช้ให้มันไปซื้อข้าวให้กินดีกว่า

รบกวนด้วยนะ ใบหน้าหวานที่โผล่พ้นกรอบประตูหนาสีเข้มเข้ามาทำให้เขาถึงกับหยุดกึก ร่างบางตรงหน้าสั่นเล็กน้อยเพราะตากฝนมา ใบหน้าขาวแต่ไม่ถึงกับซีด กลีบปากสีแดงฉ่ำที่สั่นนิดๆยิ่งชวนมอง ปอยผมชื้นสีน้ำตาลอ่อนลู่เปียก คนตรงหน้าราวกับจะเข้ามาทำให้หัวใจของเขาพองโตเล่นๆ อย่าบอกนะว่า........ไอ้ลิงนั่นมันหาเด็กผู้หญิงมาอยู่ร่วมห้องกับฉัน

เอ่อ....อึนฮยอกไม่ได้บอกเหรอว่าต้องมาอยู่กับผู้ชาย ให้ตายเหอะ สาบานได้ว่าผมยังสบายดีอยู่ แต่ทำไมผมถึงละสายตาออกจากเจ้าตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไม่ได้ !! เสื้อสีขาวแนบเนื้อเผยให้เห็นแขนเรียวที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่มันโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่คนตรงหน้ายกกระเป๋าขึ้นมาถือแนบอก

บอกแล้วล่ะ ผมชื่อคิมจุนซูนะ มือเล็กเอื้อมมาจับมือของยุนโฮเอาไว้ พร้อมกับยิ้มให้คนตรงหน้าที่ยังคงมองไม่เลิก

เป็นผู้ชาย ประโยคถัดมาทำเอาหัวใจของคนตัวโตร่วงลงตาตุ่ม ผู้ชาย??? หน้าหวานขนาดนี้เนี่ยนะ? ให้ตายก็ไม่เชื่อ!!