:::ลูกชิ้นหมี's World:::

เอ็นทรีนี้มีไว้เพื่อระบายอารมณ์ที่เก็บมานาน สามารถรอไว้อ่านอะไรที่มันสนุกๆได้ในวันหลังค่ะ

ไปส่งไอ้พี่สุดห่วยที่ชลบุรีมา ดีใจโครตๆ กลับไปซักที

ตอนแรกว่าจะไม่ไปแล้วแหละ แต่อยากได้โลมาที่มันกดแล้วมีไฟก็เลยต้องไป

กลับมาหมาหายไปไหนก็ไม่รู้!!

มอม...ถึงแม้ว่าแกจะไม่ใช่หมาที่ชั้นรัก

แต่แกก็เป็นหมาที่ปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่เคยเลี้ยงมา

บางทีการได้นั่งดูแกทำท่าบ้าๆมันก็ทำให้อารมณ์ดีได้เหมือนกัน

ขอโทษนะ...ที่ไม่ค่อยได้เล่นกับแกเลย

ไม่เคยใส่ใจหมาตัวใหม่อย่างแก...เพราะว่าลืมไอ้ตาลหมาที่รักมากที่สุดไปไม่ได้

แกอาจจะตายไปแล้วก็ได้...ใครจะไปรู้

.......ขอให้มีความสุขนะ.........

เหนื่อยนะ...ที่ต้องมานั่งทำอะไรคนเดียว

เหนื่อยที่ต้องมาสานต่อในสิ่งที่เราไม่ได้ตั้งขึ้นมา

แต่ในความเหนื่อยมันก็ยังมีความสุขแฝงอยู่นิดๆ

ก็เหมือนกับถ้าหากว่าเราชอบกินเค้ก...

ถ้าเราอยากกิน...ก็เดินออกไปซื้อสิ...ง่ายดี ได้กินไวด้วย

แต่ถ้าหากว่าเราทำเอง...เราก็อาจจะเหนื่อย..แต่เราก็มีความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ...ใช่มั้ย?

แล้วจะเลือกแบบไหนดีล่ะ?

ได้กินโดนที่ไม่ภูมิใจ...หรือ...ได้กินฝีมือของตัวเอง

โอเค...เราชอบดงบังก็จริง...แต่เราก็ไม่ได้อยากที่จะมีชีวิตที่มันวุ่นวายแบบนี้

บอร์ดที่ตอนแรกเหมือนมันทำท่าว่าจะไปได้ดี

สตาฟท์ก็โอเค...สมาชิกโอเค...ทุกคนโอเค

แต่ตอนนี้ล่ะ?...

ไม่เคยคิดที่จะปิดมันลง...แล้วก็จะไม่ปิด...ถึงแม้ว่าเราจะไม่ใช่คนที่สร้างมันขึ้นมา

แต่การที่ได้ทำงานในนั้นเกือบครึ่งปี...

บอร์ด...มันกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว

ใช่...เรามีความสุขที่ได้ทำ...แต่อีกด้านมันก็เหนื่อยจนแทบร้องเหมือนกัน

ขอโทษ...ไม่เคยปรึกษาว่าจะทำอะไร

ขอโทษ...ที่ไม่เคยบ่นออกไปให้ได้ยิน

จนดูเหมือนกับว่า...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ขอโทษจริงๆ.........